Yağmur Şarkısı
Bu masal; Psikolog Şeyma Ayden, Pedagog Hande Naziksoy ve Çocuk Gelişimci Melike Buse Demir tarafından gözden geçirilmiştir.
Bir gün gökyüzü kocaman bir gri battaniye giymiş.
Sanki güneş minik kahramanımızla saklambaç oynuyor gibiymiş. Dışarıda rüzgâr hafifçe dolaşıyor, ağaçların yapraklarını usulca kıpırdatıyormuş.
Evdeyse her şey sıcacık ve sakinmiş.
Küçük çocuk pencerenin önüne gelmiş, burnunu cama yaklaştırıp dışarıyı izlemeye başlamış.
Tam o sırada…
“Pıt!”
Camın üstüne bir damla düşmüş.
Çocuk gözlerini kocaman açmış.
“Biri cama dokundu!” demiş.
Bir damla daha düşmüş.
“Pıt pıt!”
Sonra bir sürü damla…
Camın üstünde minicik izler oluşmuş. Çocuk parmağını cama koymuş. Damlalar camdan aşağı kayıyormuş. Bazısı hızlı gidiyor, bazısı yolunu şaşırıp sağa sola dönüyormuş.
Çocuk gülmüş.
“Bunlar yarışıyor mu?” diye sormuş.
Annesi mutfaktan seslenmiş:
“Belki de.”
Çocuk biraz daha dikkatli bakmış. Yağmur sadece cama düşmüyormuş. Ağaçların yapraklarına da düşüyormuş. Toprağa da. Çimlerin üstüne de.
Küçük çocuk burnunu cama yaklaştırmış.
Ve bir şey hissetmiş…
Toprak kokusu!
“Anne!” demiş. “Toprak koktu!”
Annesi yanına gelmiş.
“Evet,” demiş. “Yağmur yağınca toprak nefes alır.”
Çocuk şaşırmış.
“Toprak nefes alır mı?”
Annesi başını sallamış.
“Toprak suyu sever,” demiş. “Ağaçlar ve çiçeklerde suyu sever. Yağmur da onları ziyaret eder.”
Çocuk dışarı izlemeye devam ederken yağmurun sesi daha belirginleşmiş.
Çatıdan gelen “tık tık” sesleri…
Yapraklara vuran “pıtır pıtır” damlalar…
Uzaklarda bir yerden gelen rüzgârın “şşş” diye fısıltısı…
Hepsi bir araya gelince sanki orman, kendi kendine bir şarkı söylüyormuş.
Çocuk başını yana eğmiş.
Çocuk gözlerini kapatmış.
Bir an sadece dinlemiş.
Sonra gülümsemiş.
“Bu bir şarkı!” demiş.
Annesi de aynı sesle fısıldamış:
“Evet. Yağmur şarkısı.”
Çocuk bir süre daha pencerenin önünde durmuş. Hiç acele etmemiş. Sadece yağmuru izlemiş.
Sonra yavaşça yere oturmuş, dizlerini karnına çekmiş. Yağmurun sesini dinlerken, içindeki düşünceler de sanki birer birer sessizleşmiş.
Çünkü yağmurun sesi…
Konuşmak gibi değilmiş.
Koşmak gibi değilmiş.
Daha çok, “dur” demek gibiymiş.
“Şimdi dinlen” demek gibiymiş.
Çocuk gözlerini kapatıp bir kez daha nefes almış. Ve içinden şöyle geçirmiş:
“Yağmur yağınca dünya biraz temizleniyor galiba.”
O gece uykuya giderken yağmur hala yağıyormuş.
Ama çocuk artık yağmurdan korkmuyormuş.
Çünkü yağmur, gökyüzünün gürültüsü değilmiş.
Yağmur…
Doğanın ninnisiymiş.