Tıpırtı'nın Yavaşlayan Günü
Bu masal; Psikolog Şeyma Ayden, Pedagog Hande Naziksoy ve Çocuk Gelişimci Melike Buse Demir tarafından gözden geçirilmiştir.
Bir zamanlar yemyeşil bir ormanda küçük bir kaplumbağa yaşarmış. Adı Tıpırtı’ymış.
Tıpırtı çiçeklere bakmayı severmiş. Yaprakların üstündeki damlaları izlemeyi severmiş. Ama çok yavaş yürürmüş.
Ormandaki diğer hayvanlar hızlıymış. Tavşan zıplar, sincap dallara çıkar, geyik koşarmış.
Tıpırtı ise… “Tıp… tıp… tıp…” diye yürürmüş.
Bir gün hayvanlar saklambaç oynamış. Herkes hızlıca saklanmış. Tıpırtı da saklanacak bir yer aramış.
Ama o yürürken oyun neredeyse bitmiş.
Tavşan, “Tıpırtı, biraz geç kaldın,” demiş.
Tıpırtı başını biraz eğmiş.
“Ben yavaşım,” demiş sessizce.
O sırada küçük sincap yanına gelmiş.
“İstersen başka bir oyun oynayabiliriz,” demiş.
“Bu sefer acele etmeyeceğiz.”
Tıpırtı merak etmiş. “Nasıl bir oyun?”
Sincap gökyüzünü göstermiş.
“Bulutlara bakalım. Sadece bakalım.”
Koşmak yokmuş.
Saklanmak yokmuş.
Acele etmek yokmuş.
Tıpırtı ile sincap çimenlere oturmuş.
Gökyüzünde beyaz bulutlar yavaşça süzülüyormuş.
Sincap fısıldamış:
“Şu bulut dondurmaya benziyor.”
Tıpırtı uzun uzun bakmış. “Ben de bir balina görüyorum,” demiş.
Bir süre sonra tavşan da gelmiş. Geyik de. Kuşlar da.
Hepsi çimenlere oturmuş.
Kimse koşmamış.
Kimse acele etmemiş.
Sadece gökyüzüne bakmışlar.
Bulutlar yavaşmış.
Rüzgâr hafifmiş.
Orman sessizmiş.
Tıpırtı derin bir nefes almış. Burnundan almış… Ağzından yavaşça vermiş.
Sincap da aynısını yapmış. Tavşan da.
Bir süre sonra tavşan gülümsemiş. “Senin yanında durunca ben de yavaşlıyorum,” demiş.
“Ve bu… iyi hissettiriyor.”
Sincap başını sallamış.
“Yavaşlayınca daha çok şey görüyoruz,” demiş.
Geyik eklemiş: “Bazen yavaşlamak bize de iyi gelir.”
Tıpırtı’nın içi sıcacık olmuş.
O gün herkes şunu anlamış: Her zaman hızlı olmak gerekmezmiş. Bazen durmak, bazen yavaşlamak, kalbe iyi gelirmiş.
Akşam olduğunda Tıpırtı yatağına gitmiş. Kabuğunu yastığına yaslamış.
Gözlerini kapatmadan önce bir nefes daha almış. Burnundan almış… Ağzından vermiş.
Vücudu ağırlaşmış. Ayakları dinlenmiş. Kabuğu yumuşacık yatağa yerleşmiş.
Kendi kendine fısıldamış: “Ben yavaşım. Ve bu güzel.”
Sonra bir düşünce daha gelmiş: “Bazen yavaşlamak herkese iyi gelir.”
Nefesi yavaşlamış. Kalbi sakinleşmiş. Ve Tıpırtı, bulutlar gibi yavaşça, sessizce, uykuya dalmış.