Pijamasını Arayan Küçük Ayıcık
Bu masal; Psikolog Şeyma Ayden, Pedagog Hande Naziksoy ve Çocuk Gelişimci Melike Buse Demir tarafından gözden geçirilmiştir.
Küçük Ayıcık bugün çok güzel bir gün geçirmişti. Sabah oyun oynamıştı. Öğlen zıplamıştı. Akşam da biraz koşturmuştu. Şimdi hava kararıyordu. Gökyüzü koyu mavi olmuştu. Yıldızlar birer birer parlamaya başlamıştı. Ağaçlar bile daha sessizdi.
Küçük Ayıcık odasına geldi. Yatağına baktı. Battaniyesi yumuşacıktı. Yastığı pofuduktu. Ama bir şey eksikti.
“Benim pijamam nerede?” diye mırıldandı.
Dolabın kapağını açtı. Askılara baktı. Çoraplara baktı. Yoktu. Yatağın altına baktı. Oyuncak kutusuna baktı. Yine yoktu.
Küçük Ayıcık bir an durdu. Küçük burnundan derin bir nefes aldı. Çünkü uyku zamanı yaklaşınca… her şey biraz yavaşlar.
Annesi kapıdan gülümsedi.
“Minik ayıcığım,” dedi, “uykuya hazırlanma zamanı.”
Küçük Ayıcık başını kaldırdı.
“Pijamam kayboldu,” dedi.
Annesi yanına geldi. Ve yumuşacık bir sesle:
“Pijamanı en son nerede çıkardığını birlikte hatırlayalım.
Yavaşça düşünürsek bulabiliriz.”
Küçük Ayıcık tekrar düşündü.
“Ben pijamamı en son nerede görmüştüm?”
Gözlerini kısarak hatırlamaya çalıştı. Sonra birden yüzü aydınlandı.
“Banyoda!” dedi.
Ama bu kez koşmadı. Çünkü uyku zamanı yaklaşınca…adımlar da yavaşlar.
Minik minik yürüdü. Sessizce banyoya gitti. Ve işte oradaydı. Pijaması, havlunun yanında duruyordu. Sanki şöyle diyordu:
“Ben buradayım…gel hadi, uykuya hazırlanalım.”
Küçük Ayıcık pijamasını aldı. Önce dişlerini fırçaladı. Yavaşça. Nazikçe. Diş fırçası “fış fış fış” diye ses çıkardı. Sonra yüzünü yıkadı. Ellerini kuruladı.
Annesi ona baktı ve gülümsedi.
“Harika,” dedi. “Şimdi vücudun dinlenmeye hazırlanıyor.”
Küçük Ayıcık pijamasını giydi. Pijaması yumuşacıktı. Sıcacıktı. Kollarını içine soktu. Düğmelerini ilikledi. Kendini sanki küçük bir bulutun içine girmiş gibi hissetti.
Sonra yatağına gitti. Battaniyesini çekti. Yastığına başını koydu. Annesi yanına oturdu.
“Biliyor musun?” dedi fısıltıyla.
“Uyku zamanı gelince vücudun dinlenir. Kalbin sakinleşir. Nefesin yavaşlar. Ve sabah olduğunda…kendini daha güçlü hissedersin.”
Küçük Ayıcık gözlerini kırpıştırdı.
“Yani uyku… bana iyi geliyor,” dedi.
“Evet,” dedi annesi. “Uyku sana çok iyi geliyor.”
Küçük Ayıcık derin bir nefes aldı. Oda sessizdi. Gece sakindi. Ve uyku zamanı yaklaşınca… her şey biraz yavaşlar.
Küçük Ayıcık fısıldadı: “Ben hazırım.”
Annesi saçlarını okşadı.
Küçük Ayıcık gözlerini kapattı. Nefesi yavaşladı. Kalbi sakindi. Battaniyesi sıcacıktı. Ve Küçük Ayıcık, yumuşacık pijamasıyla, tatlı rüyaların olduğu yere usulca… usulca…gitti.