Gökyüzünü Sayarken
Bu masal; Psikolog Şeyma Ayden, Pedagog Hande Naziksoy ve Çocuk Gelişimci Melike Buse Demir tarafından gözden geçirilmiştir.
Akşam yavaş yavaş eve yerleşiyordu…Gökyüzü turuncudan mora dönerken…evin içi de sessizleşmişti. Oyuncaklar yerlerine dönmüş…güneş dağların arkasına saklanmış, gökyüzünde yıldızlar birer birer parlamaya başlamıştı.
Küçük bir tavşan vardı. Adı Lila’ydı. Gün boyu koşturmuştu. Gülmüş, zıplamış, oynamıştı.
Şimdi yatağındaydı. Oyuncak ayısı kolunun altındaydı. Battaniyesi çenesine kadar uzanıyordu. Ama gözleri… Hâlâ biraz açık kalmak istiyordu.
“Uyumak istemiyorum,” demedi.
Sadece… uyku henüz gelmemişti.
Annesi yatağın kenarına oturdu.
“Uyku bazen hemen gelmez,” dedi.
“Uykunun gelmesi için birlikte bekleyebiliriz.”
Lila başını kaldırdı. “Ne yapacağız peki”
Annesi pencereye doğru baktı. “Gökyüzüne bakalım.”
Perdenin arasından bir yıldız görünüyordu.
“Her yıldız için bir nefes alalım, ” dedi annesi.
Lila burnundan yavaşça nefes aldı… Bir yıldız.
Ağzından yavaşça verdi… İki yıldız.
Bir nefes daha… Bir yıldız daha…
Nefes alırken karnı hafifçe yükseliyordu. Nefes verirken omuzları yumuşuyordu.
Annesi fısıldadı: “Yıldızlar acele etmez… Gece acele etmez… Uyku da acele etmez. ”
Lila bir yıldız daha seçti. Nefesini içine çekti… Sonra bıraktı.
Odasına baktı. Dolap yerindeydi. Ayıcığı yanındaydı. Battaniyesi sıcacıktı. Her şey olduğu yerdeydi.
Bir nefes daha… Bir yıldız daha…
Omuzları ağırlaştı. Parmakları battaniyenin altında gevşedi.
“Anne…” dedi. “Nefes aldıkça çok rahat hissediyorum.”
Annesi gülümsedi.
“Çünkü bedenin sakinleşiyor,” dedi.
“Kalbin yavaşlıyor… ve düşüncelerin yerlerine oturuyor.”
Bir yıldız daha… Ama artık yıldızlar biraz bulanık görünüyordu. Göz kapakları ağırlaşıyordu. Nefes kendiliğinden yumuşamıştı.
Annesi fısıldadı: “Şimdi yıldızlar senin yerine saymaya devam edebilir.”
Lila gülümsedi. Ayısı kolunun altındaydı.
Gece yukarıda duruyordu. Ve Lila… Yıldızları sayarken değil artık… Yıldızların altında… Sessizce… Uykuya doğru süzüldü.