Gece Işığının Fısıltısı
Bu masal; Psikolog Şeyma Ayden, Pedagog Hande Naziksoy ve Çocuk Gelişimci Melike Buse Demir tarafından gözden geçirilmiştir.
Bir akşam, ev yavaş yavaş sessizleşiyordu. Oyuncaklar yerlerine konmuştu. Dişler fırçalanmıştı. Pijamalar giyilmişti.
Küçük Ada yatağına uzandı. Battaniyesi sıcacıktı. Yastığı yumuşacıktı. Ama oda artık gündüz gibi değildi. Güneş gitmişti. Oda biraz daha koyu görünüyordu.
Ada gözlerini tavana dikti. Dolabın yanında bir gölge vardı. Gündüz aynı gölgeyi görmüştü. Ama şimdi biraz daha büyük görünüyordu.
Ada battaniyesini biraz daha çekti.
Tam o sırada annesi yanına oturdu.
“Gece olunca her şey biraz farklı görünür,” dedi yumuşak bir sesle. “Çünkü ışık azalır.”
Ada sordu: “Peki gölgeler neden büyüyor gibi görünüyor?”
Annesi gülümsedi.
“Onlar büyümez, ” dedi.
“Sadece gözlerimiz karanlığa alışırken şekiller biraz farklı görünür. Ama eşyalar hep aynı yerde durur.”
Annesi yatağın yanındaki küçük lambayı açtı. Lamba parlak değildi. Göz alıcı değildi. Sadece yumuşacık bir ışık yaydı.
O ışık odayı tamamen aydınlatmadı. Sadece hatırlattı.
Dolap yerindeydi. Sandalye yerindeydi. Oyuncak ayı yerindeydi.
Ada derin bir nefes aldı. Burnundan aldı… Ağzından yavaşça verdi.
“Bu lamba neden böyle sakin?” diye sordu.
Annesi cevap verdi:
“Bu ışık sana şunu hatırlatır: Evimiz güvenli. Eşyalar yerli yerinde. Ben hemen yan odadayım. Gece sadece dinlenme zamanıdır.”
Ada battaniyesinin altına biraz daha sokuldu.
“Anne, bazen gece her şey çok farklı hissettirebilir, değil mi?”
Annesi yumuşacık bir sesle,
“Haklısın Ada,” dedi.
“Gece sessizdir, gece yavaştır. Bu farklılık aslında bedenimizin dinlenmesine yardım eder.”
Ada gözlerini kapattı. Bir an için karanlığı hissetti. Ama artık karanlık boş değildi.
Oda sakindi. Lamba yumuşaktı. Annesi hemen yan odadaydı. Ev güvenliydi.
Annesi son kez fısıldadı:
“Her şey yerli yerinde. Evimiz güvenli. Sen de güvendesin.”
Ada yavaşça nefes aldı. Nefes verdi.
Lamba hafifçe yanıyordu. Oda sakindi. Ada’nın kalbi yavaşladı. Göz kapakları ağırlaştı.
Gece sessizce akmaya devam ederken, Ada huzurla uykuya daldı.
Ve sabah olduğunda, gece ona dinlenmiş bir beden bırakmıştı.