Yatağını Çok Seven Küçük Fil

Bir zamanlar, kocaman kulaklı, minik hortumlu bir fil yaşarmış. Adı Pofuduk’muş.

Pofuduk’un en sevdiği şey oyun oynamakmış. Gündüzleri bahçede koşar, yaprakları havaya savurur, suyla oynar, arkadaşlarıyla gülüşürmüş. Hatta bazen o kadar çok oynarmış ki, dinlendiğinde ayakları bile yorulup “ohh” dermiş.

Ama Pofuduk’un çok sevdiği bir şey daha varmış. Kendi yatağı.

Pofuduk’un yatağı sıradan bir yatak değilmiş. Yumuşacık bir bulut gibiymiş.Üstünde tatlı tatlı kokan bir battaniyesi varmış. Yastığı da sanki ona sarılıyormuş gibi rahatmış.

Akşam olunca güneş yavaşça batarmış. Gökyüzü maviye, sonra mora dönerken Pofuduk’un gözleri de ağırlaşırmış.

Annesi her akşam aynı sesiyle seslenirmiş:

“Pofuduk… uyku zamanı yaklaşıyor.”

Pofuduk bazen oyununu bırakmak istemezmiş. Ama yatağını düşündüğünde içi ısınırmış. Çünkü yatağı onun güvenli yeriymiş.

Bir akşam yine uyku vakti gelmiş. Pofuduk dişlerini fırçalamış. Yüzünü yıkamış. Pijamasını giymiş. Sonra yatağına doğru yürümüş.

Ama o gece bir şey fark etmiş. Yatağı ona her zamankinden daha büyük görünüyormuş.

Pofuduk yatağın kenarına oturmuş. Hortumuyla battaniyesini düzeltmiş.

“Yatağım…” demiş.

“Sen beni gerçekten seviyor musun?”

Tabii ki yatağı konuşmazmış. Ama Pofuduk yatağına her uzandığında, sanki yatağı ona bir şey söylüyormuş gibi hissedermiş.

O gece de aynı şey olmuş.

Pofuduk battaniyenin altına girince yatağı yumuşacık olmuş. Sanki şöyle demiş:

“Hoş geldin. Burada güvendesin.”

Pofuduk gözlerini kırpıştırmış.

“Burada neden kendimi böyle rahat hissediyorum?” diye sormuş.

Annesi yatağın yanına oturmuş ve gülümsemiş.

“Çünkü yatağın senin dinlenme yerin,” demiş.

“Sen gün boyunca çok hareket ediyorsun. Koşuyorsun. Öğreniyorsun. Büyüyorsun.”

Pofuduk hemen sormuş:

“Ben uyurken de büyüyor muyum?”

Annesi başını sallamış. “Evet,” demiş.

“Uyurken vücudun dinlenir. Kendini toparlar. Yarın için güç toplar.”

Pofuduk yatağa uzanmış. Yatağı sırtını güzelce tutmuş. Yastığı başını yumuşakça taşımış. Battaniyesi onu sarıp sarmalamış.

Pofuduk derin bir nefes almış. Karnı hafifçe yükselmiş. Sonra yavaşça inmiş.

“Ben burada güvendeyim,” demiş kendi kendine.

Annesi Pofuduk’un kulağını okşamış.

“Evet,” demiş.

“Yatağın senin güvenli alanın. Burası dinlenme yeri. Burası sakinleşme yeri.”

Pofuduk gözlerini kapatmış. Bir an için dışarıdaki sesleri dinlemiş. Rüzgâr hafifçe esiyormuş. Ağaçlar fısıldıyormuş. Kuşlar çoktan uyumuş.

Pofuduk’un nefesi yavaşlamış. Kalbi sakinleşmiş.

Ve yatağı, sanki onu yumuşak bir kucak gibi sararak, fil yavrusunu tatlı bir uykuya taşımış.

Pofuduk uyurken yüzü gülüyormuş.

Çünkü biliyormuş ki… Yatağı onun güvenli yeriymiş.

Dinlenme yeriymiş.

Ve büyüme yeriymiş.

Sabah olduğunda gözlerini açmış. Kendini iyi hissetmiş. Hatta biraz daha güçlü.

Ve yatağına dönüp fısıldamış:

“Teşekkür ederim… ben seni gerçekten çok seviyorum.”